Bij de achteruitgang van het deelnemersveld van de Super Rods, besloot Incarace in 1988 om op de proppen te komen met een goedkopere “Hot Rod-formule”. De Lightning Rod klasse zag hierbij het eerste daglicht : achterwiel aangedreven produktiewagens met een 2.0L motor. Het originele concept liet Sierra’s, Capri’s, BMW’s en Volvo’s toe, maar vandaag de dag draait het enkel nog om Sierra’s, waar kleine aanpassingen aan ophanging en motor zijn toegestaan (zie Rulebook).
PRI introduceerde de klasse in 1991, terwijl Spedeworth ze meerdere malen als gastklasse liet opdraven in 1992. PRI begon in 1995 met het uitdelen van licenties bij de Lightning Rods en het promoten van de klasse. Dit verspreidde zich snel doorheen Ierland en ook daar kreeg de klasse vorm in 1994, alhoewel het nog tot 1999 duurde vooraleer zij het reglement van de ORCi volledig overnamen. Ringwood begon ook met de Lightning Rods in 2006, maar sinds Spedeworth de piloten en licenties is beginnen over te nemen, hebben zij momenteel als de promotor de meeste piloten onder hun vleugels bij de Lightning Rods op dit moment.
De klasse wordt algemeen beschouwd als opstapklasse van Bangers of Stock Cars naar een niet-contact klasse. Het racen is hard, vanwege de grootte van de wagens, de kleine banen en de competitieve coureurs. De basis van de Ford Sierra kan lichtjes aangepast worden wat ophanging en motor betreft, rijden op Avon slicks (wat Warneton betreft) of de Yokohama A021-R (wat Groot Brittannië betreft), deze laatste een klassieker bij de Stock Car F2’s. De wagen mag een 3- of 5-deurs zijn, een XR4 of Sapphire versie, maar er zijn geen breaks toegelaten.
Doorheen de jaren hebben toppers zoals de Farrer broers, Richard Boulton en Darren Ahern vele grote wedstrijden en kampioenschappen gewonnen, maar werden langs de andere kant ook verbannen uit de klasse. Steve Emerson pakte als eerste Noord-Ier de wereldtitel; Noord-Ierland heeft jarenlang alle Hot Rod klasses gedomineerd. Top-coureurs uit de Bangers zoals Carl 'Jack' Overy, Sonny 'Mush' Sherwood, Shayn Windsor and Jason 'Boxer Jack' Jackson, zijn ooit aan de bak geweest bij de Lightning Rods, ook al duurde dat meestal niet lang. Een aantal banger coureurs die misschien niet zo succesvol waren als de eerder vernoemde piloten bij de Bangers, maar wel de overstap waagden, bleken meer succes te boeken bij de Lightning Rods; vooral Terry Shelvey and Lee Morrow om er twee te vernoemen. Andere wereldkampioenen deden eveneens een gooi naar het goud bij de Lightning Rods : Gary Madgwick bvb. was ex-wereldkampioen bij de Bangers en bekend door zijn “niet-contact” rijgedrag, terwijl Diggy Smith en Steve Santry gewezen kampioenen waren bij de Saloon Stock Cars.
Bij het invoeren van de Lightning Rods, maakten vele Super Rod coureurs de overstap, maar dit werkte ook omgekeerd, daar er veel Super Rod piloten ervaring meebrachten uit de Lightning Rods. Omdat een redelijk aantal de overstap maakt naar 2.0L Hot Rods, blijft het een echte instapklasse dat jaarlijks nieuw bloed aantrekt om de uitstappende piloten te compenseren.
In 2009 introduceerde GMP (Cowdenbeath) de Lightning Rods in zijn programma, en dat reulteerde dat ook een aantal schotse toppers het vuur aan de schenen zouden kunnen leggen van de vertrouwde en lang-dienende Engelsen en Ieren.
Circuits :
De Lightning Rods racen op alle circuits onder beheer van Spedeworth, PRI and Incarace in Engeland. In 2007 probeerde Incarace de klasse uit op een gravelbaan in Coventry, maar zijn er nooit teruggekeerd. Circuits voor Lightning Rods zijn : Aldershot, Arena Essex, Birmingham, Cowdenbeath, Eastbourne, Great Yarmouth, Hednesford, Ipswich, Northampton, Nutts Corner, Rockingham, Tipperary en Wimbledon.
Kampioenen :
Het wereldkampioenschap wordt traditioneel afgewisseld tussen de circuits van promotoren Incarace, Spedeworth en PRI. In 2010 werd voor de allereerste keer de wereldtital beslecht tijdens het internationaal bekende Spedeweekend in Ipswich. Het nationale kampioenschap, door Incarace in het leven geroepen, was de eerste grote titel waar de Lightning Rods om streden tijdens het “National Championship” weekend. Vanwege minieme opkomst van wagens op hun eigen circuitwedstrijden, werd het kampioenschap in die vorm geschrapt, maar is het wel blijven bestaan als ééndagswedstrijd.
De toekomst :
Produktie van de Sierra stopte in 1993, de auto’s worden moeilijker te vinden. Alhoewel ze nog niet zeldzaam zijn, gaat hun aantal zienderogen achteruit. Het gebruik van Sierra’s in meerdere klasses en het populair zijn van Ford onderdelen in nog veel meer klasses hebben er zeker ook een hand in. De meest voor de hand liggende optie is om de Sierra te gaan vervangen door de Mondeo, een voorwiel aangedreven Ford. Daardoor is er wat aanpas- en overbouwwerk nodig, dat niet altijd tot een goed einde wordt gebracht. De Sierra heeft zeker nog een aantal jaren te gaan, maar het is zeker de moeite om reeds te denken aan een vervanger voor de toekomst. Swaffham en Ringwood zijn reeds begonnen met de Mondeo, daar zij als promotors niks te verliezen hebben, en zodoende de nieuwe basis zouden kunnen leggen voor de klasse. Ook in het reglement van ORCi staat meerdere keren vermeld dat mensen die ideëen hebben om te starten met een nieuw type wagen, zij hun steeds mogen contacteren om te kijken wat de mogelijkheden zijn.
